Verse vis is waar Fishes voor staat, met nadruk op verse wilde duurzame vis. Buiten het feit dat Fishes het assortiment aan MSC gecertificeerde heeft, hebben we ook een groot netwerk met alle duurzame visserijen ter wereld. Welke vis u ook zoekt, Fishes kent de zeeën en hun vissen van de Australische Barramundi tot de Engelse Dover sole.

Het seizoen voor de Dover sole start rond maart na de voortplanting in februari. De tong komt voor in diepe wateren waar het water een constante temperatuur heeft. Tijdens het vangen zorgt de visser dat de netten (de gaten in de netten) een diameter hebben van 125mm, dit moet ervoor zorgen dat de kleine tongen niet mee gevist worden.

De vissers concentreren zich op de tong die minimaal al twee keer gepaard heeft. Belangrijk om te weten is dat de tong zijn eitjes niet op de bodem van de zee neerlegt (waar de netten zich bevinden), maar ongeveer in het midden van het wateroppervlak. April is de maand waarbij de tong flink is aangekomen. Je vind dan alleen nog tongen die groter zijn dan 250 gr dit komt doordat er veel kuiten in de tong zitten. Dit is ook de periode dat restaurateurs de filet het liefst vermijden door het teveel aan kuiten. Half mei heeft de Tong volledig kuit geschoten dit in tegenstelling tot de schol, toch behoud de tong nog veel lichaamsgewicht door de reproductiezak. De vissers gebruiken in deze tijd een net met kleinere gaten van ongeveer 100mm en vanaf nu kun je de eerste echte tong vangst zien. Vanaf juni zul grote hoeveelheden dagelijks binnen zien komen en vervoerd worden.

Afhankelijk van het weer zal dit tot ongeveer eind september duren. Daarna zal de visser weer andere netten gebruiken (125mm) om de vangst van wijting te voorkomen. Vanaf Oktober zal de tong alleen maar in afmeting afnemen. Het gemiddelde gewicht is dan 220 gr. Het einde van het seizoen voor de tongvangst is normaal gesproken tegen het einde van November. In 2006 hadden de vissers rond deze tijd hun beste vangst. Dit komt doordat het water warmer wordt en daardoor het seizoen voor tong ook langer zal worden zelf nu tot end december.

De beste windrichting voor de vissers is Zuid west, de slechtste is Noord oost`. Hoewel de vissers dicht bij land vissen kan de zee toch parten spelen bij sterke wind. In de zomer is het de beste tijd om te vissen dat komt natuurlijk door het overwegend goede weer. De vangsten zijn er dan ook het logische gevolg van. Toch kan het de Zuid West wind wel degelijk spel breker zijn, doordat de boten op de kust liggen zullen ze bij deze storm nooit het water in kunnen..

Er zijn 5 verschillende soorten wilde Alaska zalm: Sockeye, King of Chinook, Coho, Chum en de Pink. Alaska zalm is anadromous, dit betekend dat ze opgroeien in de oceaan, maar paren in de rivier. Zalmen paren overigens maar 1 keer in hun leven.

De zalm gaat terug naar hun geboorte rivier om te paren, dit doen ze door tegen de stroom in te zwemmen. In Alaska wordt dit ritueel nauwkeurig bestudeerd door visserijmanagers. Zij maken rapporten van het gedrag dat de zalm vertoond, ook tellen zij de zalm om de populatie vast te stellen. De zalm blijft voornamelijk in de omgeving van soortgelijken en zal zich ook niet snel voortplanten met andere soorten. Commercieel gezien betekend dit dat de vissers haast geen bijvangst hebben.

Elk aspect van de zalmvisserijen in Alaska is strikt verbonden aan regels en er wordt sterk gecontroleerd op naleving van deze regels. Wanneer is de zalm eigenlijk vers verkrijgbaar, dit hangt af van de soort. De King is beschikbaar van half mei tot half september, en van half oktober tot half april. De sockeye van half mei tot half september. De coho van juli tot eind september. De chum van juni tot oktober en de pink alleen in juli en augustus.

De Engelse zeebaars is pas deze winter volledig gecertificeerd, net voordat het winterseizoen werd geopend. Deze certificering ging niet onopgemerkt, de locale vissers kwamen in verzet en zelf 1 heeft 7 uur in de cel gezeten vanwege het stuk snijden van een net.

Voor het winterseizoen van 2007 zijn slecht 5 licenties verstrekt aan vissers (van 15 oktober tot 30 april). Het seizoen voor zeebaars wordt gevolgd door het seizoen voor de forel dat begint op 1 april tot eind augustus. In september zal de forel de wateren in de rivieren opzoeken om zich daar voort te planten. Dat betekend gelijk dat ervoor de maand september een totaal visverbod geldt voor dit gebied. De zeebaars netten worden strategische geplaatst bij de kuststrook.

Tweemaal per dag worden ze gecontroleerd bij laagtij. Bij deze methoden van vissen worden geen boten gebruikt. De zeebaars paart bij een watertemperatuur van 8.5 to 9 graden van april tot juni. In tegenstelling tot andere vissen houd de zeebaars zijn eieren langer vast. De zeebaars legt zijn eieren ook op verschillende plaatsen in de zee.

Tijdens paringstijd wordt er nog wel gewoon gevist op zeebaars, ze zijn dan iets dunner. Niemand weet exact waar de zeebaars paart, het enige dat we weten is dat ze vanuit de Theems de Noordzee in komen zwemmen. De beste periode om zeebaars te kopen is vanaf oktober tot aan het einde van december, ze hebben dan genoeg vet in hun buik dat ze over hebben gehouden aan de zomer.

Het seizoen van de makreel is niet zo gecompliceerd als die van de Dover Sole. Je hebt namelijk twee seizoenen: in de winter en in de zomer. Het winterseizoen is van december tot maart waarin medium maten makreel worden gevangen. Het weer heeft echter nog meer invloed op de makreel vangers dan op de Dover sole vissers. Dat komt omdat de makreel met zeer kleine open vissersbootjes gevangen worden en hierdoor dus heel kwetsbaar zijn.

In april gaat de makreel dieper onder water om te paren. De kleine bootjes kunne hier niet bij, dus ook geen verstoring van het paringsproces. De paringdans duurt ongeveer een maand waarna ze terugkeren naar de hoogte voor het zomer seizoen. Het zomerseizoen start in mei met hun piek in augustus en september. 2007 was overigens een slecht jaar met slechte vangst. De makreel vloot bestaat uit 150 boten met een mix van fulltime en parttime vissers. De parttime vissers zie je eigenlijk alleen met mooi weer. Het voordeel is hier eigenlijk voor de consument want de prijzen zijn dan lager. Het zomerseizoen is een mix van gemiddelde en grote makrelen. Tegen het einde van oktober is het seizoen afgelopen en zijn de makrelen te klein.

Als je naar de vismethoden van de tong en de makreel kijgt zie je een verschil. De makreel wordt met handlijn gevangen. In Hastings, waar de Dover sole vandaan komt, wordt met een net gevangen. Een ding hebben ze in ieder geval gemeen, beide vissen zo duurzaam als mogelijk is.

De Zuid Afrikaanse heek visserijen begonnen na de tweede wereldoorlog intensief met vissen. Met het hoogtepunt in de jaren 70 waarbij 300000 ton aan heek binnen werd gevist. Daarna verminderde de vangst door het gebruik van grotere mazen (110mm). Ook werd het gebied voor de visserij afgebakend naar een zone van 200 zeemijl uit de kust. Dit zorgde voor een geleidelijke terugwinning van de vangst. Vanaf toen werden de quota’s gecontroleerd door bedrijven als TAC, ook werden er een gelimiteerd aantal boten toegelaten op zee en zijn er bepaalde gebieden voor onbepaalde tijd gesloten.

Het slepen van de heek wordt verdeeld over diepsleepvisserijen en kustsleepnet visserijen. De diepsleepnetten behalen een diepte van 300 tot 700 meter. Dit is ook de diepte waar de heek het beste kan leven. Om de kwaliteit van de heek te waarborgen wordt er doorgaans maar 2 uur gevist, dit om het kneuzen van de vissen tegen te gaan. Per keer dat er gesleept wordt, wordt er ongeveer 9 ton aan vis omhoog gehaald. In de winter maanden is de vis aan de koudere wateren rond de west kust te vinden en in de zomer is dit andersom. Het gehele jaar kan er op heek gevist worden doordat de temperatuur van het water invloed heeft op de paring in plaats van jaargetijden.

De diepzeevloot bestaat uit 25 Wetfish schepen (de vis wordt direct op ijs gelegd) en 36 fabrieksschepen (met koel en verwerkings- apparatuur). In vergelijking met de kustschepen die 35 schepen van gemiddeld 23 meter hebben varen. De fabrieksschepen hebben gemiddeld 46 mensen aan boord, de Wetfish schepen hebben er 25 aan boord. De Wetfish schepen zijn 6 dagen op zee om de kwaliteit en de versheid te waarborgen, de fabrieksschepen zijn wel eens 2 maanden onderweg. In 6 dagen wordt er 50 ton binnen gehaald en de maten van de filets zijn tussen de 150 – 270gram, met huid.

De heilbot paart tussen November en maart. De vrouwelijke heilbot kan overal haar eieren kwijt en de aantalen zijn niet gering van een paar duizend tot 4 miljoen!, dit hangt af van de grote van de vis. In de golf van Alaska ontspringt de ei en de larf zal zich in een hoek met de klok mee voortbewegen langs de kust.

Januari en februari zijn uitgesloten voor verkoop van de heilbot. De volwassen larf zal zich namelijk tegen het wateroppervlak bevinden. De mannelijke heilbot is geslachtsrijp als hij 8 jaar oud is, de vrouwelijke pas als ze 11 is. De heilbot eet in de eerste jaren alleen plankton, vanaf 1 tot 3 jaar gaat de heilbot kleine visjes als garnaal eten.

Als de heilbot groter wordt zal ook zijn dieet aangepast worden. Dit houd in dat ook grotere vissen tot zijn voedselketen gaan behoren zoals pollok, kabeljauw en zelf inktvissen (voor de grotere heilbot). Heilbot zijn de grootste platvissen ter wereld. Sommige wegen zelf 400 pond, het record staat op 459 pond en is gevangen in de Unalaska bay in 1996. Vrouwelijke heilbot groeit sneller en zijn dus ook groter dan op dezelfde leeftijd als de mannetjes. De heilbot is te vinden in de koudere wateren rond Alaska. Ook kan de heilbot rond de kuststreken van de Verenigde Staten opduiken evenals rond de kust van Rusland en Japan.

De heilbot leeft voornamelijk dicht tegen de zeebodem over zand en modder en zandbanken. Meestal worden ze gevangen op een diepte van 30 tot 300 meter. Heilbot beweegt zich ondiep naar diepere wateren als ze zich moeten voortplanten. Als ze zich voortplanten laten ze hun kuiten uit in diepere wateren waarna ze naar voedselrijke gebieden zwemmen. Het is niet duidelijk of de heilbot steeds terug gaat naar hetzelfde gebied om te paren of dat ze andere gebieden uitkiezen.

Om de heilbot te behouden werd er een verdrag in het leven geroepen: het International Pacific Halibut Commision. De IPHC doet onderzoek naar de vangst van de heilbot en schrijft rapporten over de populatie van deze soort. De IPHC schrijft ook strikt de regels voor hoeveel er gevangen mag worden en in welk gebied. Deze raad kan overigens ook dagelijks de quota en het gebeid veranderen.